Karanlık köşelerin sesi - Fidel Castro Ruiz

6 Mart— ABD Başkanı, askeri öğrencilerin West Point’den mezuniyetleri sırasasında yaptığı konuşmada açıkladı: “Güvenliğimiz sizin liderliğinizdeki ordunun değişmesini gerektiriyor. Bu ordu dünyanın her karanlık köşesine anında saldırmaya hazır olmalı.”

Aynı gün, dünyanın siyasi tarihinde hiç kimsenin yapmadığı bir şeyi yaparak, ‘önleyici saldırı doktrini’ni açıkladı. Bir kaç ay sonra ise, Irak’a karşı yapılacak gereksiz ve kesin askeri harekata atıfta bulunarak “Ve eğer savaşa zorlanırsak, Birleşik Devletler ordusunun tüm gücü ve heybetiyle savaşacağız” dedi.

Bu açıklama, küçük ve zayıf bir ülkenin hükümeti tarafından yapılmadı. Açıklama, dünya nüfusunu defalarca kez yok edebilecek binlerce nükleer silaha ve diğer dehşet verici konvansiyonel askeri sistemlere ve kitle imha silahlarına sahip olan, bugüne kadar dünya üzerinde var olmuş en zengin ve güçlü askeri gücün lideri tarafından yapıldı.

İşte biz buyuz: Dünyanın karanlık köşeleri. Bazıları üçüncü dünya ülkelerini böyle algılıyor. Daha önce hiç kimse ‘daha iyi’ bir tanım sunmadı; kimse böyle bir saygısızlık göstermedi. Dünyayı aralarında bölen ve yüzyıllarca yağmalayan güçlerin eski kolonileri, bugün az gelişmiş ülkeleri oluşturuyor.

Hiç birimiz için tam bağımsızlık, eşit muamele görme olasılığı ya da ulusal güvenlik diye bir şey yok; hiç birimizin BM Güvenlik Konseyi’nde veto hakkı da yok; hiç birimiz, uluslararası finans kurumlarının kararlarında söz hakkına sahip değiliz; hiç birimiz kabiliyetlerimizi elimizde tutamıyoruz; hiç birimiz kendisini sermaye kaçışından, paranın boşa harcanması nedeniyle çevre ve doğanın tahrip edilmesinden ve ekonomik olarak gelişmiş ülkelerin bencil ve tatminsiz tüketimciliğinden koruyabilecek durumda değiliz.

1940’lardaki son küresel vahşetin ardından, bize barışla dolu, fakirle zenginin arasındaki uçurumun daraldığı, çok gelişmişlerin az gelişmişlere yardım edeceği bir dünya sözü verildi. Hepsi büyük bir yalandı. Hepimizi, sürdürülemez ve dayanılamaz bir dünya düzenine zorladılar.

Dünya çıkmaz bir sokağa sürükleniyor. Gezegenin yaratmak için 300 milyon yıl uğraştığı petrol ve gaz 150 yıl içerisinde yok olmuş olacak. Sadece 100 yıl içerisinde dünya nüfusu 1.5 milyardan, -geleceği, hâlâ araştırılması ve geliştirilmesi gereken enerji kaynaklarına bağımlı- 6 milyar kişinin üzerine çıktı. Eski ve yeni hastalıklar bütün ulusları yok etme tehdidini sürdürürken, fakirlik büyüyerek sürüyor. Dünyanın toprakları eriyor ve verimliliğini kaybediyor; ilkim değişiyor; içtiğimiz su, soluduğumuz hava ve denizler artarak kirleniyor.

Güç, Birleşmiş Milletler’den sökülerek alınıyor, kurmuş olduğu prosedürler engelleniyor ve kurumun kendisi tahrip ediliyor; gelişme yardımları azaltılıyor; üçüncü dünya ülkelerinden, mevcut şartlar altında ödemeleri mümkün olmayan 2.5 trilyon dolarlık borçlarını ödemeleri için sürekli taleplerde bulunuluyor, ancak bu arada daha gelişmiş ve daha ölümcül silahlara 1 trilyon dolar harcanmaktan da geri kalınmıyor. Neden ve hangi amaç için?

Benzer bir para da, milyarlarca insanın beynine, asla tatmin olamayacakları, tüketimi körükleyen arzular eken ticari reklamlar için harcanıyor. Neden ve hangi amaç için? İnsan ırkı, ilk kez olarak, kendi delice davranışı nedeniyle, bu “uygarlığın” kurbanı olarak, gerçek bir “yok olma” riskiyle karşı karşıya geliyor.

Ancak, bizim için, yani ezici çoğunluk için kimse savaşmayacak, bu savaşı yalnızca biz verebiliriz. İnsanlığı ve kendimizi, felaketlerin kendi insanlarını da vuracağının bilincinde olan, gelişmiş ülkelerin kol ve kafa emekçilerinin desteğiyle, sadece biz kurtarabiliriz. Fikirlerimizi yaymak, bir bilinç yaratmak, küresel ve Kuzey Amerika kamuoyunu harekete geçirmek yalnız bizim elimizde. Bunu kimseye söylemeye gerek yok. En kutsal görevimiz mücadele etmek ve mücadele edeceğiz.

(Fidel Castro Ruiz, Küba Cumhuriyeti’nin devlet başkanıdır. Bu yazı Castro’nun Bağlantısızlar Hareketi zirvesinde, Kuala Lumpur’da yaptığı konuşmanın edit edilmiş metnidir.)

Çeviren: Can Tüzüner