Aşk Öldü mü?

Hepsi yavaş yavaş tarihe karışıyor. Önce MPIII keşfedildi, büyük bir hızla sevdiğimiz şarkıları harddisklerimize arşivlemeye başladık. Harddisklerimiz dolmaya başlayınca da bunları yeni çıkan kaydediciler yardımıyla CD lere çektik. Sonra da bir sürü kenarda köşede duran, içinde ne olduğunu bile unuttuğumuz CDler doldu taştı. Ortalama bir on yıllık PC kullanıcısının en az 20 tane mp3 cd si vardır, doğru değil mi. Buna paralel ne mi oldu, maddi güçten dolayı alamadığımız bir çok albümü aramızda mp3 e çevirerek takas ettik, yılların intikamı ve sahip olma güdüsü ile. Bunların VCD/mp3 player(donanım) ları da çıktı, artık neredeyse her evde bir mp3 player var.

Şimdi de portatif playerler, walkman benzeri aletlerle mp3/wma ları dinleyebiliyoruz. Hatta, mp3 playerli cep telefonları, dijital fotoğraf makineleri de pek moda. Ama, bir şeyi unutmuyor muyuz bu tüketim çılgınlığımız arasında? Aşk nerde?

Müziğe anlamını veren, insanı insan yapan güdülerden belki de en önemlisi, sevgi nerede? Hangimiz artık bir sanat müziği eserini dinlemeye günde 5 dakikamızı ayırıyoruz? Sabun köpüğü gibi pop eserlerini ister yerli ister yabancı olsun tüketirken, kaliteli müziğin farkını acaba artık kaçımız ayırdedebiliyoruz? Hangimiz bir aşk ile, belki uzaktaki sevgiliye, belki aşk acımıza, belki de bu metaların arasındaki YALNIZLIĞIMIZA hüzünleniyoruz bu delice tüketimde? Hangimiz, alın, bu size yeni şucu, alın bu da yeni bucu diyen, kültürümüze bile hükmeden boyunduruğa hayır deyip, bir ud sesini, bir Zeki Müren'i, bir Neşet Ertaş'ı hatırlayabiliyoruz?

Şimdi dürüst olalım. Belki bazılarımız bunları da arşivleyerek, hayır ben anlıyorum sanattan demesin. Ben de bunu yapanlardan biriyim. Bırakalım bu winampı, bilmem ne medya playerleri. Bunların verdiği dolby stereo ac3 bir ton geliştirilmiş ses, acaba kaç taş plağın çıkardığı cızırtılı nağmelerin verdiği tadı, aşkın duyumunu verebilir?

Aşk ki müziğin esinidir. Müzik ki ruhun doğaya öykünüşüdür. İnsan ki, doğaya yön verebilen yegane canlıdır. Ve diyelim ki bunları da hatırlayarak;

"Bir daha çal lütfen, Sam!"